Welke antibiotica voor furunculosis is beter en effectiever voor de behandeling?

Antibiotica voor furunculosis is een belangrijk onderdeel van complexe therapie en de meest effectieve methode die de snelst mogelijke remedie biedt. Geneesmiddelen met antibacteriële werking zijn vooral onmisbaar in gevallen waar de kook zich in de nek en het hoofd bevindt. Dat wil zeggen, in de nabijheid van belangrijke bloedvaten waardoor een infectie de hersenen kan binnendringen en levensbedreigende complicaties kan veroorzaken.

De belangrijkste reden voor de ontwikkeling van furunculosis is de penetratie van pathogene micro-organismen (stafylokokken) onder de huid. In dit geval is het een gram-positieve stam van Staphylococcus aureus (Staphylococcus aureus). Dit is de meest giftige soort die zich gemakkelijk door de bloedbaan in het lichaam verspreidt en snel nieuwe ontstekingshaarden vormt. Kookt kan op elk deel van het lichaam voorkomen, maar vaker zijn ze gelokaliseerd op het gezicht, de nek, de borst, de rug, in het lies- of axillaire gebied. Laten we uitzoeken welke antibiotica voor furunculosis moeten worden gebruikt, hoe ze op de juiste manier moeten worden gekozen en gebruikt?

Wat is furunculosis?

Furunculosis is een ontstekingsproces van purulent-necrotische aard dat zich ontwikkelt in het haarzakje en de omliggende weefsels beïnvloedt. In de mensen noemen dergelijke purulente opleidingen chiryami.

De kook ziet eruit als een grote, pijnlijke puist, waarvan de binnenkant een etterende inhoud is. Met het verschijnen van een enkele, ongecompliceerde kookbeurt, wordt de behandeling met antibacteriële geneesmiddelen in de regel niet voorgeschreven. In deze gevallen kan de bron van ontsteking worden behandeld met externe middelen (zalven, antiseptica).

Maar wanneer er in de verschillende stadia van ontwikkeling in verschillende delen van het lichaam talrijke zweren verschijnen en er meerdere brandpunten van ontstekingsvorm zijn, diagnosticeren specialisten furu-lose. Als de immuniteit van een persoon verzwakt is, kan de ziekte terugkeren en chronisch worden, wat moeilijk te behandelen is.

In dit geval is het niet alleen nodig om reeds bestaande steenpuisten te behandelen, maar ook om maatregelen te nemen om herinfectie te voorkomen en verdere verspreiding van infecties te voorkomen. Daarom is het gebruik van antibacteriële geneesmiddelen onmisbaar.

Aangezien stafylokokken gemakkelijk in het milieu worden verspreid, kan de ziekte als voorwaardelijk infectieus worden beschouwd. Dat wil zeggen, de infectie kan op een huishoudelijke manier worden opgepikt, maar deze ontwikkelt zich alleen wanneer het lichaam verzwakt is. Met sterke immuniteit kan een persoon een passieve drager worden en zelfs niet vermoeden dat hij is geïnfecteerd met stafylokokken.

Furunculosis: oorzaken en kenmerkende symptomen

We kwamen er dus achter dat de penetratie van stafylokokken de belangrijkste oorzaak van de ziekte is. Maar om het actiever te maken en zijn destructieve werk te beginnen, hebben we provocerende factoren nodig. Deze omvatten:

  • Verzwakking van de immuniteit als gevolg van infectieziekten of chronische ziekten;
  • Endocriene ziekten (metabole stoornissen, diabetes, hormonale insufficiëntie);
  • Avitaminosis (gebrek aan essentiële vitamines en sporenelementen);
  • Schending van persoonlijke hygiëne;
  • Onjuiste voeding, slechte gewoonten;
  • Toegenomen zweten;
  • Mechanische schade aan de huid (bijvoorbeeld microtrauma bij het scheren).

Het belangrijkste symptoom van de ziekte - het uiterlijk op de huid van het ontstekingscentrum (chirya). Op de plaats van de laesie worden zwelling en roodheid van de huid waargenomen, een pijnlijk puistje wordt gevormd met een zich vormende purulente kop. Dit proces gaat vaak gepaard met een algemene verslechtering van de toestand van de patiënt: de temperatuur stijgt, koorts wordt opgemerkt, koude rillingen, hoofdpijn en vermoeidheid. Gedurende een aantal dagen hoopt zich pus op in de ontsteking, na het openen van de kook komt het naar buiten en blijft de zweer in plaats van aan de kook. Ze geneest verder door het weefsel te litteken.

Het grootste gevaar van furunculosis is het risico op het ontwikkelen van levensbedreigende complicaties (purulente meningitis, sepsis, abcessen). Vooral als de steenpuisten zich op die plaatsen (op het hoofd, het gezicht, de nek) bevinden, waar de infectie gemakkelijk in belangrijke bloedvaten terecht kan komen en zich door het lichaam door de bloedbaan kan verspreiden en de hersenen kan binnendringen. In dit geval is er geen ander alternatief dan het gebruik van antibiotica.

Indicaties voor gebruik van antibiotica

Antibioticatherapie wordt voorgeschreven in de volgende gevallen:

  • Als er meerdere, pijnlijke steenpuisten op het lichaam verschijnen;
  • Met furunculose, gecompliceerd door ontsteking van de lymfeklieren;
  • Als de steenpuisten zich in het gezicht, de nek of op het hoofd bevinden;
  • Met terugkerende, chronische purulente furunculose.

Behandeling met antibiotica wordt aangevuld met immunostimulerende geneesmiddelen, voorgeschreven vitaminecomplexen, fysiotherapeutische behandelingen en therapietrouw worden aanbevolen.

Contra

Het gebruik van antibiotische therapie voor furunculosis heeft een aantal contra-indicaties. Dus antibiotica kunnen niet worden voorgeschreven in de volgende omstandigheden:

  • Individuele intolerantie voor antibacteriële middelen;
  • Periode van zwangerschap en borstvoeding;
  • Ernstige schade aan de lever, nieren;
  • Bronchiale astma;
  • Darmziekte;
  • Schimmelziekten van de huid;
  • Open vorm van tuberculose;
  • Ziekten van het cardiovasculaire systeem en bloedvormende organen.

Voorschrijven dat het medicijn een dokter moet zijn, zelfmedicatie is onaanvaardbaar. De specialist zal individueel de dosering van het medicijn en het behandelingsregime selecteren op basis van laboratoriumtests, die worden uitgevoerd om het type infectieus agens te identificeren. In dit geval moet de arts rekening houden met mogelijke contra-indicaties, waardoor ongewenste complicaties worden voorkomen.

Typen en vormen van antibiotica gebruikt bij furunculose

Voor de behandeling van steenpuisten worden de volgende soorten antibiotica gebruikt:

  1. Penicillines. Antibiotica van deze groep zijn effectief tegen de meeste soorten gram-positieve bacteriën. Voor de behandeling van furunculose kan de arts geneesmiddelen voorschrijven zoals Ampicilline, Bicilline, Amoxicilline en Ampioks.
  2. Cefalosporinen. Dit type antibiotica voorkomt de verspreiding van infecties en de penetratie ervan in de zachte weefsels. Van de geneesmiddelen uit de cefalosporine-reeks zijn Cefuroxim, Cefalexin, Cefipime en Cefazolin het populairst.
  3. Macroliden. De werking van antibiotica - macroliden is enigszins verschillend van andere variëteiten. Hun ontvangst wordt aanbevolen in gevallen waarbij het verouderingsproces van steenpuisten gepaard gaat met een koortsachtige staat en een toename van de temperatuur. Macrolide-preparaten die tegelijkertijd een antibacterieel effect hebben, kunnen het ontstekingsproces snel stoppen en werken bovendien op de zachtst mogelijke manier op de darmmicroflora. Maar het nemen van dergelijke antibiotica moet uiterst voorzichtig zijn bij abnormale leverfunctie en nierfunctie, omdat ze zich in het lichaam kunnen ophopen. Macroliden omvatten Azithromycin, Erythromycin, Sumamed, Macropene.

De keuze van een antibioticum dat helpt bij steenpuisten moet worden beslist door een specialist. Hij bepaalt de vorm waarin het antibacteriële middel moet worden aangebracht. Het bestaande behandelingsregime voor furunculosis omvat het gebruik van externe middelen (zalven), oplossingen voor injectie en tabletten voor orale toediening.

Methoden voor het behandelen van steenpuisten met antibiotica

Het standaard behandelingsregime omvat de chirurgische opening van het abces na de rijping. In dit geval zal de chirurg zeker het ontstekingscentrum bedekken met een oplossing van novocaïne met antibiotica. Dit zal helpen om de pijn te stoppen en verdere verspreiding van het purulente proces in het omringende weefsel te voorkomen.

Patiënten zoeken vaak medische hulp al in het stadium van een abces, dat wil zeggen, wanneer purulente ontsteking het smelten van omliggende weefsels en de vorming van een met pus gevulde holte heeft veroorzaakt. In dit geval opent de chirurg het abces en reinigt het de etterende inhoud. Vervolgens wordt de wond behandeld met externe middelen (zalven) met een breed-spectrum antibacteriële component en wordt een steriel verband aangebracht.

Antibiotica voor furunculosis-tabletten worden voorgeschreven in ernstige gevallen wanneer er meerdere recidiverende huiduitslag of zweren zijn gelokaliseerd in die gebieden waar zij een bedreiging vormen voor de gezondheid (hoofd, nek). Bij het voorschrijven van een medicijn moet de arts rekening houden met het type ziekteverwekker. Het is een feit dat veel stammen van stafylokokken resistent zijn geworden tegen bepaalde groepen antibiotica.

Daarom wordt, voordat u een medicijn toewijst, de inhoud van de zweer onderzocht door een laboratorium. Bacteriologisch onderzoek door zaaitechniek maakt het mogelijk om de gevoeligheid van bacteriën voor antibiotica te bepalen. Op basis van de resultaten van de analyse, zal de arts individueel een effectief medicijn kiezen dat zal helpen om snel om te gaan met pathogene microflora.

Na het openen van de puisten op de wond, passen ze altijd verbanden toe gedrenkt in antibacteriële zalf. Voor dit doel worden de volgende medicijnen gebruikt:

  • Zalf Levomekol. Een van de meest populaire medicijnen, gebaseerd op het antibioticum chloramphenicol en methyluracil. Chlooramfenicol vernietigt actief een breed scala aan anaerobe bacteriën en methyluracil stimuleert de functies van het immuunsysteem en zorgt voor een snelle regeneratie van aangetaste weefsels. Het gecombineerde geneesmiddel is bedoeld voor de behandeling van etterende wonden, steenpuisten, zweren en brandwonden. Het gebruik voorkomt verdere infectie en bevordert een snelle genezing van de huid.
  • Fucidine-gel. Het medicijn bevat fusidinezuur, glycerine, zinkoxide en een aantal excipiënten. Het wordt gebruikt in het geval van huidziekten van purulent-inflammatoire aard (inclusief furunculosis). Actief tegen een breed scala aan micro-organismen die resistent zijn tegen andere antimicrobiële middelen. Het vertoont een uitgesproken bacteriostatische werking als gevolg van de onderdrukking van eiwitsynthese in microbiële cellen. Het medicijn is verkrijgbaar in gelvorm en in de vorm van tabletten.
  • Zalf Baktroban (Mupirocin) - een antibacterieel medicijn met een breed werkingsspectrum. Het heeft zichzelf bewezen in relatie tot pathogene microflora die huidinfecties veroorzaakt (waaronder tegen Staphylococcus aureus). De werkzame stof is calciummupirocine, een antibioticum van een nieuwe generatie, dat het resultaat is van biosynthese uit bacteriële culturen. Toont krachtige antibacteriële eigenschappen, vernietigt extern de meeste stafylokokken. Het wordt veel gebruikt bij de behandeling van furunculosis, folliculitis, impetigo en recidiverende bacteriële infecties van zachte weefsels.
  • Baneocine (zalf, poeder) is een gecombineerd middel dat bestaat uit twee antibiotica met een bactericide effect: bacitrocine en neomycine. Het werkingsprincipe is gebaseerd op het blokkeren van de synthese van eiwitten en de celwand van bacteriën. Elke vorm van het medicijn wordt veel gebruikt voor de behandeling van etterende-inflammatoire huidziekten veroorzaakt door gevoelige micro-organismen. Het medicijn gaat goed samen met stammen van Staphylococcus aureus, maar het gebruik ervan kan allergische reacties veroorzaken.

Gebruik voor de externe behandeling van steenpuisten chlooramfenicol, gentamicine, erytromycine, tetracyclinezalf, dioxidine, fucidine, enz. De lijst met lokale antibacteriële middelen is zeer uitgebreid. De keuze van een bepaald medicijn wordt uitgevoerd door de behandelende arts, afhankelijk van de toestand van de patiënt en de ernst van de ziekte.

Behandeling van furunculosis-pillen

Behandeling van de ziekte met antibacteriële geneesmiddelen in tabletvorm wordt uitgevoerd met herhaalde kookpunten en in gevallen waarbij de lokalisatie het kopgebied en het bovenlichaam is. De complexiteit van deze therapie ligt in het feit dat de ziekteverwekker (stafylokok) uiteindelijk resistentie tegen veel antibiotica ontwikkelde. Daarom moet een effectief medicijn worden geselecteerd op basis van microbiologische gevoeligheidstests.

Om dit te doen, moet de specialist de inhoud van de ontsteking afkrabben en naar het laboratorium sturen voor onderzoek. Het resultaat van bacteriologisch zaaien bepaalt de stam van stafylokokken en stelt de arts in staat om een ​​effectief antibacterieel medicijn te selecteren. Tot op heden worden in de medische praktijk maximaal twee dozijn medicijnen in tabletvorm gebruikt die de Staphylococcus-stam MRSA kunnen vernietigen. We vermelden de meest populaire:

  • Lincomycin. Het medicijn met een krachtige bacteriostatische werking, werkt tegen een breed scala van pathogenen. Ontworpen voor de behandeling van purulente huidinfecties (inclusief furunculose). Het begint binnen twee uur na inname te werken. Het medicijn wordt geproduceerd in capsules (250 mg). De arts kiest de dosering afzonderlijk. Gewoonlijk is een enkele dosis voor een volwassene 500 mg. Het moet 3 keer per dag vóór de maaltijd worden ingenomen en worden weggespoeld met voldoende water. Een antibioticum kan allergische reacties, bloeddrukstoten, hoofdpijn, misselijkheid en braken veroorzaken. Het geneesmiddel mag niet worden voorgeschreven aan zwangere vrouwen, vrouwen die borstvoeding geven, jonge kinderen, personen die lijden aan aandoeningen van de lever en de nieren.
  • Cefalexin (Flexin, Keflex) is een antibioticum uit de cefalosporinen-groep. Verkrijgbaar in verschillende doseringsvormen: in poedervorm voor suspensie, capsules (250 mg) en tabletten (250 mg). Het heeft een krachtig bacteriedodend effect op de meeste pathogene bacteriën en stammen van stafylokokken. Het medicijn begint binnen 60 minuten na toediening te werken. Gebruikt om furunculosis, abcessen en pyodermie te behandelen. De dagelijkse dosis is van één tot vier gram, u moet tabletten nemen met regelmatige tussenpozen van 6 uur. Het medicijn kan bijwerkingen veroorzaken in de vorm van aandoeningen van het spijsverteringskanaal, zwakte, duizeligheid, handshake (tremor). Tijdens zwangerschap en borstvoeding mag het antibioticum alleen onder medisch toezicht worden ingenomen.
  • Amoxiclav - een gecombineerd geneesmiddel dat een penicilline-antibioticum bevat - amoxicilline en clavulaanzuur, dat de vernietiging van de werkzame stof voorkomt en toestaat om ziekteverwekkende stammen actief te vernietigen. De standaarddosis voor furunculosis is een Amoxiclav-tablet (375 mg), die om de 8 uur wordt ingenomen. Vóór het nemen van de pil moet worden opgelost in 100 ml water of goed kauwen en drink veel vloeistof. Onder de bijwerkingen van het geneesmiddel zijn aandoeningen van het spijsverteringskanaal (diarree, misselijkheid, braken), allergische reacties (pruritus, soep). Soms kunnen slapeloosheid, duizeligheid, bloedarmoede, migraine en toevallen ontstaan. Het medicijn is gecontraïndiceerd bij laesies van de lever, individuele gevoeligheid. Tijdens de zwangerschap en het geven van borstvoeding kunnen medicijnen worden ingenomen zoals voorgeschreven door een arts en onder zijn controle.
  • Fuzidine - natrium (Fuzidin, Ramitsin). Fuzidin in pilvorm is een laag-toxisch en effectief antibioticum dat stafylokokkeninfecties elimineert, inclusief die welke resistent zijn tegen andere antibacteriële middelen. Het medicijn wordt voorgeschreven voor furunculose, phlegmon, geïnfecteerde wonden, brandwonden. De standaard dosering is van 0,5 tot 1 g van het geneesmiddel, dat drie keer per dag wordt ingenomen, het drinken van melk of water. De behandelingsduur duurt 7 tot 10 dagen. Een antibioticum kan diarree, huiduitslag, misselijkheid, braken of buikpijn veroorzaken. Daarom moet de behandeling plaatsvinden onder toezicht van een specialist.

Welk medicijn de voorkeur geeft, beslist de behandelende arts. Antibiotica voor steenpuisten moeten worden voorgeschreven door een specialist na overleg en onderzoek van de patiënt. In dit geval houdt de arts rekening met veel nuances: de leeftijd en de toestand van de patiënt, het type ziekteverwekker, mogelijke contra-indicaties. Hij beslist ook over de geschiktheid van het gebruik van een medicijn en selecteert individueel de optimale dosering en behandelingsregime.

Het is onaanvaardbaar om zelf te behandelen, het is dus mogelijk om ernstige complicaties uit te lokken en de situatie alleen maar te verergeren. Vooral zorgvuldig moet de behandeling worden benaderd met antibiotica van zwangere vrouwen en kinderen van jongere leeftijd. In dit geval wordt de kwestie van het gebruik van drugs bepaald door de behandelende arts en de therapie onder zijn controle. Vergeet niet dat furunculosis een gevaarlijke ziekte is, dus wacht niet langer op medische hulp.

Antibiotica voor etterende wonden - die het meest effectief zijn, een herziening van geneesmiddelen

Als de wond ontstoken is, betekent dit dat het proces van celdood is begonnen, waardoor de pus zich gaat ophopen. Zulke schade wordt purulent genoemd en de belangrijkste symptomen van het ontstekingscentrum verborgen in de wondholte zijn oedeem, roodheid en pijn.

Tenslotte is de farmacologie van vandaag ver vooruit gegaan, en moderne medicijnen laten toe snel suppuratie te stoppen en de ontwikkeling van complicaties door etterende wonden te voorkomen. Het hangt allemaal af van hoe snel de behandeling zal zijn en of de medicijnen op de juiste manier worden gekozen.

Wat is een gevaarlijke etterende wond?

Meestal treedt een etterende wond op na uitwendige beschadiging van de huid met doordringende, snijdende of gescherpte voorwerpen.

Minder vaak komen wonden alleen voor in het menselijk lichaam, in de vorm van interne abcessen die proberen uit te breken (furunculosis, lymfadenitis, enz.).

Verwaarlozing van de middelen voor primaire behandeling van wonden, gelijktijdige chronische ziekten en lage immuniteit - dit alles kan ontsteking van het beschadigde weefsel veroorzaken.

Als bovendien de wondbehandeling niet kwalitatief en niet tijdig werd uitgevoerd, dan is het getroffen gebied geïnfecteerd met bacteriën:

  • Mtafilokokka;
  • Mtreptokokka;
  • Intestinale of Pseudomonas aeruginosa.

Het ontstoken gebied kan een secundaire infectie veroorzaken wanneer andere organen door bacteriën worden aangetast.

Allereerst wordt de bloedsomloop getroffen en kan het mondiale purulente proces leiden tot sepsis (bloedinfectie). Botten kunnen ook lijden aan een pathologisch proces in de weefsels, omdat osteomyelitis de belangrijkste complicatie is van wonden van de ledematen (purulent proces in de botten en het beenmerg).

Onmiddellijke behandeling is een eerste vereiste om de ontwikkeling van bacteriën in de etterende focus snel te stoppen.

Wat te doen als er sprake is van ettering in de wond?

Een wond waarbij het proces van weefselnecrose al is begonnen, kan niet alleen met antiseptica worden behandeld. Zelfs de hoogste kwaliteit ligatie en behandeling van etterende wonden met speciale oplossingen garandeert niet dat er geen complicaties zullen optreden.

Het chirurgische proces van het repareren van beschadigd weefsel omvat de volgende maatregelen:

  1. Het verwijderen van dode cellen en het schoonmaken van de wond van de pus;
  2. Het stoppen van het ontstekingsproces met antibacteriële therapie;
  3. Het stoppen van de ontwikkeling van pathogene microflora door externe middelen;
  4. Fysiotherapie, stimulering van weefselgenezing;

De accumulatie in het wondexsudaat is kenmerkend voor ontsteking. Elementen van dode cellen en de opeenhoping van bacteriën - dit is pus. Voordat u een ontsteking met medicatie gaat behandelen, moet u de wond van exsudaat verwijderen. Om opnieuw te puseren zich niet ophopen in de holte, vereist frequent spoelen of drainage.

Antibiotische zalven zijn gericht op het voorkomen van verdere vermenigvuldiging van bacteriën in de wond en het stoppen van het ontstekingsproces. Externe preparaten moeten worden gebruikt in de vroege stadia van de behandeling van etterende wonden. Aangezien het aan het begin van de ontsteking onmogelijk is om de bacteriële flora te bepalen, die de bron is van het purulente proces, gebruik dan een breed spectrum zalf.

  • penicilline;
  • tetracycline;
  • cefalosporine;
  • Synthetische antibiotica.

Bij ernstige wonden en de dreiging van complicaties is het noodzakelijk om externe antibioticatherapie te combineren met interne antibiotica.

De wond woekert, doet pijn, er is een sterke zwelling, hoe te behandelen?

Afhankelijk van de toestand van de patiënt, wordt antibiotische therapie voorgeschreven. Het moet echter duidelijk zijn dat antibiotica de chirurg niet volledig kunnen vervangen. U moet weten wanneer en hoe u de wond moet behandelen, terwijl de ettering niet erg duidelijk is.

In het beginstadium worden zalven en crèmes met antibiotica aangebracht op de behandeling van etterende wonden. Antibiotica voor orale toediening worden gebruikt in de vorm van tabletten of injecties ten behoeve van profylaxe in de vroege stadia van ontsteking, en voor therapeutische doeleinden met de dreiging van complicaties. Er moet echter worden begrepen dat de mogelijkheden van antibiotica beperkt zijn.

Patiënten overschatten vaak de mogelijkheid van antibiotica en zoeken later hulp zonder zich te realiseren dat purulente laesies in een complex moeten worden behandeld.

En alleen in de vroege stadia, zonder een grote hoeveelheid exsudaat te accumuleren, zal de wond genezen zonder de medewerking van de chirurg.

Om een ​​patiënt met een etterende wond te genezen, is het bovendien noodzakelijk om te begrijpen welk pathogeen ontsteking heeft veroorzaakt.

Het is niet ongebruikelijk dat patiënten zelfstandig verouderde eerste generatie antibiotica gebruiken in de strijd tegen nieuwe bacteriestammen. Tegelijkertijd is de adequaatheid van de behandeling uitgesloten, en een zalf of pillen die niet het gewenste effect hebben, brengen de patiënt ook schade toe.

Zijn alle antibiotica effectief bij de behandeling van etterende wonden?

Van alle oorzaken van ontsteking en ettering in de wonde neemt stafylococcus de hoofdplaats in. En het is dit type bacteriën dat meestal het best resistent blijkt tegen antibiotica van de "eerste generatie" uit de penicilline-, streptomycine- en tetracyclinegroepen.

Andere pathogenen omvatten Gram-negatieve bacteriën:

  • E. coli;
  • Proteus;
  • Pseudomonas aeruginosa.

Voorwaardelijk pathogene micro-organismen, waaronder anaeroben (kunnen zich in een vacuüm ontwikkelen), kunnen ook een veroorzaker van ontstekingen worden en ettering in de wond veroorzaken. Deze soort vertoont echter een hoge weerstand tegen een groot aantal antibiotica.

Vanwege deze feiten, moeten antibiotica van de tweede en volgende generaties worden gekozen voor de behandeling van etterende wonden. Tegelijkertijd hebben gecombineerde geneesmiddelen die op verschillende soorten ziekteverwekkers werken een speciaal effect. Dit is vooral belangrijk bij de behandeling van ettering zonder de weerstand van de flora te bepalen.

We raden aan om te lezen:

De beste antibacteriële zalven voor een snelle genezing van wonden;

Welk antibioticum kan een etterende wond helpen genezen?

Bij het voorschrijven van antibiotische therapie, is het noodzakelijk om niet alleen rekening te houden met de resistentie van antibiotica. Elk medicijn heeft zijn voor- en nadelen in behandeling. Over de mogelijkheden van verschillende soorten gesprekken verder.

penicilline

Het natuurlijke antibioticum "benzylpenicilline" heeft zijn activiteit al tegen veel bacteriën verloren. In de moderne wereld worden semi-synthetische varianten gebruikt, die een breed werkingsspectrum op verschillende micro-organismen vertonen.

  • Oxacilline (Ampioks);
  • ampicilline;
  • Carbenicilline (Sekuropen) en anderen.

cefalosporine

Synthetische geneesmiddelen van de eerste en tweede generatie op basis van cefalosporinen - dit is cefazoline, cefalexine en cefuroxim zijn effectief tegen etterende infecties veroorzaakt door stafylokokken. Ze worden gebruikt om de streptokokken- en pneumokokkenflora te vernietigen, evenals in gevallen van enterobacteriën.

Er moet rekening worden gehouden met het feit dat micro-organismen snel resistent zijn tegen deze geneesmiddelen, waardoor verbeterde vormen van synthetische antibiotica op de farmaceutische markt verschijnen.

Tegenwoordig worden de nieuwste geneesmiddelen, de cefalosporinen van de "derde en vierde generatie", actief gebruikt:

aminoglycosiden

De eerste antibiotica van deze groep zijn streptomycine en de variëteiten ervan: kanamycine, neomycine. Als gevolg van de ongecontroleerde inname nam hun effectiviteit tegen stafylokokken, Escherichia coli, Proteus, Klebsiel en Shigella echter aanzienlijk af vanwege de resistentie die door deze micro-organismen werd geproduceerd.

Geneesmiddelen van de derde generatie zijn minder toxisch dan streptomycine en gentamicine. Ze zijn effectief tegen stafylokokken, enterokokken, streptokokken en andere anaerobe bacteriën.

Dit zijn medicijnen zoals:

tetracycline

Preparaten van deze groep antibiotica kunnen met recht "huid" worden genoemd, omdat ze effectief zijn in het bestrijden van verschillende bacteriële huidlaesies, inclusief die met etterende wonden.

erytromycine

Erytromycine helpt patiënten te behandelen in gevallen waarin de bacteriële flora resistent is tegen andere antibiotica (penicillines, gentamicine, tetracycline). De effectiviteit neemt toe in combinatie met tetracyclines.

fuzidin

Deze antibacteriële substantie gaat heel effectief om met purulente infecties. Omdat dit type antibioticum erg goed is en diep in het weefsel doordringt, wordt het voornamelijk in de vorm van zalf gebruikt.

Zalf voor uitwendig gebruik met antibioticum

Overweeg de meest populaire zalven, waaronder een antibioticum dat de groei van verschillende micro-organismen kan onderdrukken. Allereerst zijn de meest effectieve van hen zalven met een gecombineerde samenstelling. Al deze geneesmiddelen in de vroege stadia van de behandeling geven het meest positieve resultaat, omdat ze werken op verschillende soorten micro-organismen en sommige zelfs op virussen.

Baneotsin

Gecombineerd antimicrobieel geneesmiddel voor externe behandeling van wonden, brandwonden, infectieuze huidziekten. De samenstelling van de zalf omvatte twee antibiotica die tot verschillende groepen behoorden:

  • Neomycinesulfaat (aminoglycoside);
  • Bacitracine (polypeptide-antibioticum).

Positieve kenmerken: zalf is effectief tegen een groot aantal micro-organismen. Onderdrukt ook fuzobakterii en actinomycetes. De gecombineerde samenstelling van het geneesmiddel door de synergie van twee antibiotica werkt goed tegen stafylokokken.

Nadelen: het medicijn is giftig. Het kan niet worden gebruikt op grote delen van de huid, maar ook bij patiënten met een gestoorde lever- en nierfunctie. Het kan niet worden gecombineerd met andere antibiotica die in de groep van aminoglycosiden zitten. Het is vermeldenswaard dat sommige bacteriën al in staat zijn resistentie tegen neomycine te ontwikkelen.

We raden aan om te lezen:

Levomekol Zalf

Het medicijn kan worden toegeschreven aan de gecombineerde antibacteriële geneesmiddelen. De zalf bevat een synthetisch antibioticum - chlooramfenicol (levometsitine) en een stof die de weefselregeneratie verhoogt - methyluracil.

De zalf vertoont hoge prestaties tegen een verscheidenheid aan bacteriën (spirocheten, rickettsia, chlamydia), micro-organismen van welk type dan ook.

Positieve kenmerken: Het belangrijkste voordeel van Levomekol is dat het werkt, zelfs als er pus in de wond zit. In tegenstelling tot bijvoorbeeld lincomycine zalf, hoeft een wond niet te worden gereinigd van pus voordat Levomekol wordt gebruikt en necrotisch weefsel wordt verwijderd.

Om de positieve eigenschappen van de zalf toe te voegen, kunt u het feit toevoegen dat het de regeneratie versnelt, wallen verwijdert. Dit alles maakt Levomekol een van de meest effectieve synthetische medicijnen om verschillende ontstekingen te bestrijden. De zalf is effectief voor de volgende huidlaesies:

  • Ontstoken wonden met etteringen;
  • brandwonden;
  • Purulente inflammatoire dermatitis;
  • zweren;
  • Kookt.

De zalf kan worden gebruikt onder steriele verbanden, maar ook rechtstreeks in de wondholten via een injectiespuit.

Gentamicin Zalf

De samenstelling van deze zalf omvat een natuurlijk voorkomend antibioticum gentamicine, een lid van de "andere antibiotica" subgroep, evenals een vasoconstrictor. Antimicrobiële activiteit van het middel is gericht op gram-positieve micro-organismen en sommige virussen.

Zalf wordt veel gebruikt bij pyodermie, wonden met een groot schadeoppervlak, met verschillende pustuleuze ontstekingen van de met eczeem geïnfecteerde huid. Het medicijn is praktisch niet-toxisch, dus het wordt met succes gebruikt bij de behandeling van rhinitis en ontsteking van het neusslijmvlies. Effectief bij trofische ulcera en doorligwonden.

Fuziderm (vergelijkbaar met Fucicort)

Antibacterieel geneesmiddel waarvan het werkzame bestanddeel behoort tot natuurlijke antibiotica - fusidinezuur (groep "andere antibiotica"). Zalf "Fuziderm" voorgeschreven voor de stabiliteit van stafylokokken voor andere antibacteriële geneesmiddelen. Het is effectief bij de volgende wond- en ontstekingslaesies van de huid met infectie:

  • Brandwonden en wonden;
  • Alle soorten eczeem (inclusief geïnfecteerd en secundair);
  • Secundaire dermatitis;
  • psoriasis;
  • Acne.

De zalf dringt door de diepe onderhuidse lagen en verspreidt zich door de weefsels. Het belangrijkste kenmerk: het effect van het product na applicatie duurt tot 8-10 uur.

Record naar de dokter: +7 (499) 519-32-84

Abces van zacht weefsel is een holte gevuld met pus (pyogeen membraan of een infiltratieve capsule) en bevindt zich in het onderhuidse vetweefsel of in de spieren. Het heeft duidelijke grenzen die het scheiden van omliggend gezond weefsel.

Met de ophoping van een grote hoeveelheid pus neemt het aangetaste gebied toe, wordt de capsule dunner en de waarschijnlijkheid dat een abces uitbreekt met de afgifte van etterend exsudaat in de gezonde vezel en intermusculaire ruimtes die zich in de buurt bevinden.

Als gevolg hiervan ontwikkelt zich een uitgebreide diffuse ontsteking, genaamd phlegmon. Bovendien kan een abces in zijn geavanceerde vorm sepsis, purulente fusie van de wanden van het bloedvat, zenuwstam (die leidt tot neuritis) en aangrenzend bot (het optreden van osteomyelitis) veroorzaken.

Oorzaken van abces van zacht weefsel

  1. Penetratie van infectie in zachte weefsels die de huid schaden als gevolg van verwondingen, wonden, snijwonden, bevriezing, open fracturen, brandwonden. De veroorzakers zijn:
    • staphylococcus abces in een kwart van de gevallen;
    • E. coli, infecteert vaak weefsel met stafylokokken;
    • Mycobacterium tuberculosis, die een "koud" abces van zacht weefsel veroorzaakt dat optreedt tijdens tuberculose van botten en gewrichten;
    • streptokokken;
    • Proteus;
    • Pseudomonas aeruginosa;
    • Clostridiums en anderen.
  2. Injectie onder de huid samen met geneesmiddelen van geïnfecteerde inhoud of geneesmiddelen die alleen bedoeld zijn voor intramusculaire injecties. Als gevolg van een abces dat om deze reden is ontstaan, kan aseptische necrose van cellulose en etterende fusie van zachte weefsels ontstaan. Pus blijft steriel.
  3. De verspreiding van bacteriën door het bloed en de lymfe in de aanwezigheid van etterende brandpunten in het lichaam: carbuncle, steenachtigen, purulente tonsillitis, peritonitis, pyodermie.
  4. Contact met weefsels van vloeistoffen die hun necrose veroorzaken. Dergelijke stoffen omvatten benzine, kerosine, etc.

Factoren die bijdragen aan de ontwikkeling van het abces

Deze omvatten:

  • langetermijn gastro-intestinale aandoeningen (enterocolitis, maagzweer, duodenitis, chronische gastritis);
  • perifere circulatiestoornissen;
  • de aanwezigheid in het menselijk lichaam van verschillende chronische infecties (tonsillitis, sinusitis, faryngitis);
  • stofwisselingsstoornissen (diabetes, obesitas, vitaminetekort, gipoterioz).

De ontwikkeling van abces na injectie draagt ​​bij aan:

  • doorligwonden, langdurige bedrust en algemene verzwakking van het lichaam;
  • niet-naleving van de intramusculaire injectietechniek, waardoor de naald het vat binnengaat met daaropvolgende ontwikkeling van hematoom en zijn infectie;
  • de introductie van geneesmiddelen die de weefsels irriteren en onder de huid vallen (dipyron, magnesiumsulfaat, cafeïne, enz.).

Symptomen en symptomen

Ten eerste verschijnt er een infiltraat op het huidoppervlak zonder duidelijke grenzen. Vervolgens wordt een abces gevormd met karakteristieke tekens:

    1. Pijn in het getroffen gebied, zijn zwelling en roodheid.
    2. Schommeling, wat het bewijs is van ophoping van vloeibare inhoud in de haard. Het wordt als volgt gedefinieerd: de vingers van beide handen worden in het midden van het ontstoken gebied dicht bij elkaar geplaatst en drukken op de huid. De vingers van de linkerhand bewegen niet, en de rechter vingers produceren lichte schokken, die, in aanwezigheid van vloeistof in een gesloten holte met elastische wanden, naar de linkerhand worden overgedragen. En integendeel, de duwbewegingen gemaakt door de linkerhand voelen de vingers van rechts.

    Hoe dichter bij het oppervlak de holte zich bevindt en hoe dunner de wand ervan, des te duidelijker wordt de fluctuatie bepaald. Bij diepgewortelde zweren is het moeilijk om het te detecteren, waardoor het symptoom van een vloeistof te laat verschijnt. In het laatste geval zullen tekenen die wijzen op een abces veranderingen in de algemene toestand van de patiënt zijn.

Soms is er een gevoel van valse fluctuatie (bijvoorbeeld met lipoom). In dit geval worden de pogingen van de ene hand naar de andere slechts in één richting uitgezonden en wanneer de positie van de wijzers verandert, verdwijnt het gevoel van trillen.

  1. Somatische veranderingen:
  • zwakte, zwakte en vermoeidheid;
  • hoofdpijn;
  • hoge lichaamstemperatuur, die 39-40 graden bereikt en gepaard gaat met koude rillingen;
  • slaapstoornissen;
  • verlies van eetlust.

Deze symptomen zijn niet-specifiek en duiden op een algemene intoxicatie van het lichaam als gevolg van de absorptie van toxines in de bloedbaan, die worden gevormd als gevolg van de afbraak van weefsels in de getroffen holte. Dergelijke verschijnselen kunnen wijzen op de verspreiding van een purulent proces met een grote kans op sepsis.

Tekenen van abces na injectie

  • temperatuurstijging;
  • de aanwezigheid van infiltratie op de injectieplaats, met druk op de pijn, die 4-6 dagen na de injectie (in de regel in de gluteale regio) toeneemt;
  • zwelling en roodheid van de huid;
  • het optreden van fluctuaties binnen 2-3 dagen na injectie.

diagnostiek

Allereerst voeren experts een inspectie uit in het getroffen gebied. Deze diagnostische methode is voldoende voor oppervlakkige weefselbeschadiging. Als de holte met etterende inhoud diep ligt, wordt deze gericht op een echografie of röntgenonderzoek.

In elke vorm van een abces wordt een diagnostische punctie van het infiltraat uitgevoerd met behulp van een dikke naald en het onderzoek van de bacteriën in de pus. Dit is nodig om de gevoeligheid van micro-organismen voor antibiotica te bepalen om adequate therapie toe te wijzen. Als u een "koud" abces van zacht weefsel vermoedt, wordt de patiënt naar röntgen- en PCR-tests voor tuberculose gestuurd.

Vereist om de onderliggende ziekte van de patiënt te identificeren. Voor hun diagnose kan het nodig zijn om een ​​endocrinoloog, gastro-enteroloog of otolaryngoloog te raadplegen.

Behandeling van abces van zacht weefsel

Het is belangrijk om tijdig met de behandeling van de ziekte te beginnen. Bij afwezigheid is er een grote kans op sepsis met een overvloedige stroom van pus in de cellulaire ruimte.

In de vroege stadia van oppervlakkige laesie van weefsels wordt koudetherapie voorgeschreven, wat kan leiden tot resorptie van pus. Als er geen verbetering is, maar de fluctuatie is nog niet gedetecteerd, ga dan verder met het toepassen van warmte. Het kan verwarmende kompressen zijn, verwarmingspads, fysiotherapeutische procedures. In aanwezigheid van een holte gevuld met vloeistof, wordt een opening van het abces getoond door een chirurgische ingreep waarbij de incisie en drainage zijn betrokken.

Na de operatie is een wondbehandeling vereist om te voorkomen dat de randen aan elkaar blijven kleven totdat de holte uit de diepten is gegranuleerd. Voor dit doel wordt een losse tampon met Vishnevsky-zalf, vloeibare paraffine, enz. Achtergelaten in de geopereerde weefsels. Het irriteert de ontwikkeling van granulaten. Het wordt elke 2-3 dagen vervangen door verbanden, losjes inbrengen vóór contact met de bodem van de holte.

Naarmate de granulaties zich ontwikkelen, wordt de tampon uit de diepte geduwd. Op dit moment worden zeldzame verbanden aangebracht met dezelfde vaseline of Vishnevsky-zalf tot de wond volledig is genezen. Overmatige granulaten worden verbrand door lapis-klonters, waarbij geprobeerd wordt het epithelium dat groeit langs de randen van de wond en zijn eilanden langs het oppervlak van het beschadigde gebied niet aan te raken. Als de wond langzaam groeit en de granulaten schoon en sappig zijn, wordt een hechtdraad getoond.

In diep gelegen abcessen wordt gebruik gemaakt van een gesloten behandelingsmethode, die het mogelijk maakt de behandelingsduur van de ziekte te verkorten. Dit gebeurt in verschillende fasen:

  • Het oppervlak is behandeld met antiseptica.
  • Lokale anesthesie wordt uitgevoerd (meestal met lidocaïne).
  • Een kleine incisie wordt niet meer dan 2 cm gemaakt en wordt uitgebreid met een Hartmann-spuit tot 4-5 cm met gelijktijdige breuk van de verbindende bruggen van de holte.
  • De binnenmuren van de holte gevuld met pus (curettage) worden geschraapt en de inhoud ervan wordt weggezogen (aspiratie).
  • Een abces wordt afgetapt met behulp van een speciale buis voor afvoer van vloeistof (drainage met twee lumina), resulterend in een uitstroom van etterend exsudaat. Tegelijkertijd wordt actieve afzuiging en wassen van de holte met een antisepticum uitgevoerd.

De operatie wordt poliklinisch uitgevoerd en duurt niet langer dan 10 minuten. De duur van de wondbehandeling is maximaal een maand.

Het abces na injectie in het beginstadium, totdat etterende fusie heeft plaatsgevonden, wordt conservatief behandeld: met ontstekingsremmende geneesmiddelen en antibiotica. Ook benoemd tot UHF. Als er een abces optreedt, is chirurgische ingreep vereist.

Nadat het abces is geopend, worden antibiotica voorgeschreven. Vóór de operatie is het gebruik ervan niet effectief, omdat de purulente formaties niet van bloed worden voorzien en de werkzame stoffen het beschadigde gebied niet kunnen binnendringen.

Antibiotica voor behandeling van abcessen

Vóór hun benoeming wordt het zaaien van pus gedaan om het type pathogene micro-organismen en hun gevoeligheid voor antibiotica te bepalen. Er zijn verschillende manieren om te behandelen:

  • lokale toepassing
  • orale inname,
  • de introductie van medicijnen in het getroffen gebied (gedaan bij de behandeling van oraal abces).

Penicilline-antibiotica (cefalexine, amoxicilline) worden 10 dagen, 4 maal per dag, 250-500 mg elk gebruikt. Als de patiënt allergisch is voor penicilline, worden macroliden (clarithromycine, erytromycine) voorgeschreven, die ook 10 dagen bij 250-500 mg, maar 2 keer per dag worden ingenomen.

Antibiotica voor uitwendig gebruik omvatten zalven (Levomekol, Mafenid, Levocin, etc.), waarvan het gebruik binnen 1-2 weken tot herstel leidt. Hun voordeel is dat de medicijnen alleen op het getroffen gebied inwerken, zonder in het bloed te worden opgenomen.

Naast antibiotica worden antipyretica ook voorgeschreven (bij hoge temperaturen), niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen en sulfonamiden (0,5-1 g streptocide 3-4 keer per dag).

het voorkomen

Om het optreden van een abces te voorkomen, is het noodzakelijk maatregelen te nemen die gericht zijn op het elimineren van de mogelijkheid dat infecties doordringen in zachte weefsels en bij algemene versterking van het lichaam.

Correcte behandeling van wonden en hun tijdige behandeling

Bij verwonding is het eerst noodzakelijk om zichtbare verontreiniging te verwijderen met een steriel verband of een tang gedesinfecteerd met alcohol. Reinig de wond met een antisepticum en bedek het beschadigde gebied met een pleister of pleister, bescherm het tegen herbesmetting. Het is belangrijk om het verband dagelijks te vervangen totdat de beschadigde huid volledig is genezen.

Gebruik voor de behandeling van wonden: chloorhexidine diglucanaat, jodium, 3% waterstofperoxide. De laatste vernietigt micro-organismen zowel chemisch als mechanisch en brengt ze naar de oppervlakte vanwege de vorming van luchtbellen. Als er geen medicijnen zijn, werkt elke alcoholoplossing als een antisepticum.

Met een diepe verwonding van de bovenstaande procedures zal niet genoeg zijn. Het is noodzakelijk om een ​​arts te raadplegen die de wond zal behandelen, uitsnijden van de randen, stoppen met bloeden en steken. Indien nodig wordt een antibioticakuur voorgeschreven.

Verhoogde niet-specifieke weerstand van het organisme

Kunstmatige versterking van de weerstand van het lichaam tegen eventuele schade kan worden bereikt door immunisatie en de introductie van gamma-globuline-herstellende middelen of serums. In de volksgeneeskunde worden cauterisatie, het creëren van foci van kunstmatige ontsteking, acupunctuur, ginseng gebruikt. Methoden van traditionele geneeskunde:

  • Autohemotherapy, waarbij intramusculair het eigen bloed van de patiënt uit een ader wordt toegediend.
  • Introductie van een antireticulair cytotoxisch serum - een biostimulant afgeleid van het bloedserum van dieren (meestal ezels en paarden) die 12 uur na zijn dood werden geïmmuniseerd met beenmerg en milt-tubulaire bottenantigenen van jonge dieren van dieren of van een menselijk lijk.
  • Eiwittherapie - het parenteraal inbrengen van eiwitten in het lichaam (niet via het maag-darmkanaal): intramusculair of intraveneus.

Naleving van de techniek van intramusculaire injecties

  • Volg de regels van asepsis. Injecties moeten worden uitgevoerd in omstandigheden van volledige steriliteit. Dit geldt ook voor de ruimte waarin de procedure wordt uitgevoerd.
  • Gebruik geneesmiddelen die weefselirritatie veroorzaken (zoals analgin), alleen met novocaïne.
  • Injecteer afwisselend in verschillende richtingen van het gluteale gebied.
  • Gebruik wegwerpnaalden en spuiten. Bij het ontbreken van een dergelijke gelegenheid is het noodzakelijk om naalden en injectiespuiten te autoclaveren.
  • het gebruik van verstopte en gereinigde mandrinom-injectienaalden.
  • gebruik voor intramusculaire injectie van naalden, die bedoeld zijn voor de introductie van geneesmiddelen onder de huid en in de ader, omdat het onderhuidse weefsel daarvoor te dik is (8-9 cm).

Welke arts moet contact opnemen

Als er tekenen van een abces van zacht weefsel worden gedetecteerd, moet u zo snel mogelijk contact opnemen met een traumatoloog of chirurg, die de holte en de inhoud ervan diagnosticeert voor het doel van de therapie. Zelfdissectie is ten strengste verboden, omdat dit kan leiden tot de verspreiding van infecties naar aangrenzende weefsels en organen. Beroep op een specialist is noodzakelijk, maar de ziekte kan in een poliklinische modus worden behandeld.

Aangezien de ontwikkeling van een abces wordt bevorderd door verschillende ziekten van inwendige organen, moet u overleggen met gerelateerde specialisten: een endocrinoloog, een KNO-arts en een gastro-enteroloog om de noodzakelijke therapie voor te schrijven en te ondergaan.

Een enkel aanspreekpunt voor een arts op telefoonnummer +7 (499) 519-32-84.

Het ontdoen van steenpuisten met antibiotica

Antibiotica voor furunculosis is een onmisbaar hulpmiddel om verdere ontwikkeling van de ziekte te voorkomen. De kook is een ontstekingsproces met zweetklieren, haarzakjes en een aantal weefsels. De ziekte wordt veroorzaakt door Staphylococcus aureus en tast de huid aan in alle gebieden behalve de voetzolen en de voeten.

Antibiotica voor steenpuisten worden voorgeschreven door een arts, na de diagnose van de ziekteverwekker die de ontsteking veroorzaakte.

Oorzaken en behandeling

De belangrijkste reden voor het voorkomen (op het lichaam, onder de arm, in de lies, in de liesstreek en de billen, neus), is de penetratie van een stafylokokkenbacterie. Penetratie van pathogene microflora vindt plaats:

  • in geval van verwondingen van de huid (krassen, wrijving, snijwonden);
  • met ziekten van het endocriene systeem;
  • vermindering van de functionaliteit van het auto-immuunsysteem.

Antibioticatherapie wordt beschouwd als de beste en meest effectieve manier om een ​​infectie te behandelen. Farmaceutische fabrieken produceren een verscheidenheid aan medicinale stoffen die de ontstane ziekte aankunnen. U kunt geneesmiddelen gebruiken in de vorm van tabletten, injecties of zalven.

Indicaties voor het voorschrijven van medicijnen

Antibacteriële therapie wordt voorgeschreven in gevallen van:

  1. De locatie van de abcessen in gezicht en neus - bij afwezigheid van de noodzakelijke behandeling is het in de helft van de gevallen mogelijk dood vanwege het optreden van complicaties (meningitis, encefalitis).
  2. Wanneer de ziekte furunculosis is - wanneer het lichaam een ​​groot aantal steenpuisten is. Terugval en chronisch verloop van de ziekte duiden op een lage functionaliteit van het auto-immuunsysteem.
  3. De locatie van zweren in de liesstreek is gevaarlijk vanwege de nabijheid van de lymfevaten en de bloedsomloop en daarom is het mogelijk dat de infectie zich door het lichaam verspreidt en een septische toestand veroorzaakt.
  4. Als de persoon immunodeficiëntie heeft en chemotherapie ondergaat.
  5. Met complicaties van furunculosis - phlegmon, subcutane abcessen.

Geneesmiddelen dienen strikt te worden ingenomen volgens het behandelingsschema dat door de specialist wordt aanbevolen.

Antibioticabehandeling

Behandeling van de ziekte bereikt het beste effect tijdens complexe therapie en maakt gebruik van de methoden van:

  • immunotherapie - het omvat de middelen om de algemene immuniteit van het lichaam te behouden en de functionaliteit ervan te vergroten;
  • ozontherapie - hiermee kunt u de barrièrefunctie van het lichaam verhogen met behulp van geïnjecteerde zuurstof;
  • drug - omvat verschillende geneesmiddelen die bijdragen aan de onderdrukking van pathogene microflora. Ze omvatten ontstekingsremmende, decongestiva, antibacteriële en pijnstillende middelen.

Het behandelingsregime met geneesmiddelen van de antibioticagroep wordt voorgeschreven door de behandelende arts, onafhankelijk gebruik van medicinale stoffen is onaanvaardbaar.

Voordat antibacteriële geneesmiddelen worden voorgeschreven, wordt een test uitgevoerd voor de resistentie van pathogene microflora. Na het bepalen van de mate van gevoeligheid voor bepaalde geneesmiddelen, wordt een antibioticum voorgeschreven tegen steenpuisten.

Welke antibiotica moeten worden ingenomen bij de behandeling van steenpuisten? Voor de behandeling van de ziekte worden breedspectrumgeneesmiddelen gebruikt en de effectieve omvatten:

  • penicillinegroep;
  • macroliden;
  • cefalosporinen;
  • aminoglycosiden;
  • tetracyclines.

De belangrijkste indicaties voor het gebruik van antibacteriële middelen zijn:

  • stabiele huidlaesies met meerdere foci van ziektelokalisatie (furunculosis);
  • etterende uitslag in het gezicht;
  • Gecompliceerde aandoeningen - abcessen, lymfadenopathie, etc.

Bij het selecteren van de noodzakelijke middelen houdt de specialist rekening met de leeftijd en het lichaamsgewicht van de zieke, de algemene toestand van zijn lichaam, allergische reacties op antibiotica, chronische ziekten die in de geschiedenis aanwezig zijn.

Macrolide subgroep

De werking van deze subgroep is een overtreding van de synthese van een eiwit van een vreemde cel, met bacteriostatische (in lage concentraties) of bacteriedodende (bij hoge) effecten. De meest voorkomende zijn:

Farmacologische substanties zijn verkrijgbaar in tablet-, capsule-, granulaire, poedervormen. De positieve eigenschappen van deze medicijnen zijn:

  • hoog rendement in relatie tot verschillende soorten pathogenen (bacteriën);
  • laag toxiciteitsniveau;
  • goed verdragen door de zieke;
  • mogelijkheid van gebruik in de kinderperiode;
  • toestemming om te gebruiken in de periode van uitvoering;
  • veiligheid.

Een subgroep van macroliden wordt aanbevolen voor gebruik in de primaire stadia van de ziekte. Geneesmiddelen versnellen het genezingsproces en voorkomen de ontwikkeling van mogelijke complicaties - etterig abces, sepsis. Ernstige graden van de ziekte vereisen de injectie van medicijnen - voor snelle penetratie in de bloedsomloop.

Penicilline subgroep

Om van steenpuisten af ​​te komen, worden beschermde penicillines gebruikt - vernietigend de celwandstructuur van pathogene micro-organismen. Je kunt antibiotica gebruiken:

  • "Clavulaanzuur";
  • "Ampicilline" - 20 tabletten per verpakking, 250 mg;
  • "Amoxicilline";
  • "Ekoklav";
  • "Medoklav";
  • "Oksamp";
  • "Augmentin";
  • "Augmentin";
  • "Penicilline";
  • "Penicilline";
  • "Ampioks";
  • Flemoxine Solutab;
  • "Femoklav".

Penicillines worden gebruikt in de strijd tegen steenpuisten vanaf het begin van de ontdekking van een medicinale stof tot het heden. Een remedie voor chiria wordt aanbevolen na het raadplegen van een arts.

Cephalosporine Subgroep

Furunculosis kan worden genezen met cefalosporines. Preparaten voorkomen de verspreiding en penetratie van bacteriën in de binnenste lagen van de dermis. Deze omvatten:

  • "Cefuroxime";
  • "Tsefipim";
  • "Cefazolin";
  • "Cephalexin";
  • "Ciprofloxacine" wordt vaak voorgeschreven 1000 mg, meer precies, 500 mg tweemaal daags.

Voor de behandeling van furunculose zijn ze de meest effectieve remedie. De medicijnen zijn moderne antibiotica en de mogelijke weerstand van microflora daarop is minimaal. Vitaminen met furunculosis moeten worden voorgeschreven bij gebruik van antibiotica.

Subgroep van actuele medicatie

Naast interne toediening wordt een groep geneesmiddelen uit een reeks antibiotica uit een kookpunt lokaal aangebracht, in de vorm van zalven. In de moderne geneeskunde worden gebruikt:

"Levomekol" is geïndiceerd voor de purulent-necrotische fase van de aandoening, het is verboden bij het bepalen van een individuele allergische reactie. Zalven worden toegepast op katoenen gaasverbanden en bevestigd op de huidletsels op de grond. Tetracycline als een zalf wordt in de meeste gevallen voorgeschreven.

In sommige gevallen wordt het medicijn direct in het wondoppervlak geïnjecteerd, in gevallen van een abces. Dressings veranderen dagelijks.

Andere antibiotica

Gebruikt voor de behandeling van steenpuisten:

  • "Chlooramfenicol";
  • "Lincomycin";
  • "Fucidinum";
  • "Tetracycline";
  • "Fuzidin";
  • "Chloramphenicol".

Met zweren kunt u medicijnen drinken in de vorm van tabletten en soms moet u injecties doen. De keuze van het type medicatie hangt af van de mate van verwaarlozing van de ziekte en de leeftijd van de patiënt. In de kinderperiode worden tabletformulieren minder vaak toegewezen - peuters ontkennen tablets. Tetracycline wordt vaker gebruikt in de vorm van tabletten of zalven.

Principes van het nemen van medicatie

Het voorschrijven van medicijnen gebeurt uitsluitend door de aanwezige dermatoloog. De belangrijkste contra-indicaties voor het gebruik van antibiotische therapie zijn:

  • perioden van zwangerschap en voeding;
  • psoriasis;
  • eczeem;
  • individuele allergische reactie op antibiotica;
  • overtreding van de functionaliteit van de lever.

Geneesmiddelen op basis van zalven worden als veiliger beschouwd - ze hebben een minimaal aantal bijwerkingen, er is geen systemisch effect en het gebruik ervan vereist geen specifieke voorbereiding.

Medicijntabletten kunnen negatieve effecten hebben op het maag-darmstelsel. Lokale vormen van medicijnen worden niet gebruikt bij de vorming van steenpuisten op het gezicht - misschien af ​​en toe een verzachting van de necrotische staaf en de verdere verspreiding van etterende bacteriën.

Na het innemen van de pillen, is het nodig om de interne microflora van het lichaam te herstellen, met behulp van eubiotica. Bij gebruik van meerdere geneesmiddelen is een analyse van de compatibiliteit en perceptie van deze stoffen door het lichaam verplicht.

Basisregels voor het nemen van medicijnen:

  1. Medicijnen innemen zonder tijdverlies - het actieve bestanddeel van een antibioticum moet zich in het bloed ophopen en een zekere concentratie hebben.
  2. Het wordt niet aanbevolen om alcoholhoudende dranken te gebruiken - alcohol vernietigt farmacologische geneesmiddelen.
  3. Het is verboden om de aanbevolen dosering en het medicijn zelf te veranderen.
  4. Als er een allergische reactie optreedt, stop dan met het innemen van de medicatie en raadpleeg uw arts.
  5. Probiotica mogen niet worden gebruikt tijdens het gebruik van farmacologische middelen - ze worden gebruikt na antibioticatherapie.

Elke afwijking van het voorgestelde behandelingsregime zal leiden tot falen van de behandeling en kan complicaties van furunculose veroorzaken. Antibiotica en alcohol zijn niet compatibel - bij eenmalig gebruik van alcoholische dranken moet het hele verloop van de behandeling opnieuw worden uitgevoerd.

Resultaten en antwoorden op vragen

Meerdere steenpuisten worden met antibiotica genezen, maar het proces duurt lang. Kinderen kunnen alleen medicinale stoffen krijgen volgens het schema voorgeschreven door de kinderarts. Zelf-voorschrijvende medicijnen zijn onaanvaardbaar.

Als een specialist een schema heeft voorgeschreven dat een allergische reactie bij een kind veroorzaakte, moet de behandelingskuur worden gewijzigd. U kunt opnieuw om advies vragen en duidelijk maken dat het geneesmiddel bijwerkingen veroorzaakt.

  1. Zorg ervoor dat u alle pillen gebruikt die zijn voorgeschreven door een arts? Drink medicijnen voor de voorgeschreven tijd van opname - de kook zal niet worden genezen door de behandeling te onderbreken.
  2. Wat is het beste antibioticum? Degene die het gebruik van de dokter heeft aanbevolen. Vergeet niet om vitaminen te drinken samen met antibiotica.
  3. Ik drink medicijnen en kookt meer. Bij een sterke toename van abcessen is een bezoek aan een dermatoloog verplicht.

Als antibacteriële therapie niet heeft geholpen in de strijd tegen de ziekte, wordt de zieke opgenomen in het ziekenhuis voor verdere behandeling.

Voor Meer Informatie Over De Behandeling Van Acne